Barbara en ik (Sharon) hebben elkaar vijf jaar geleden leren kennen bij de cursus Schrijven als Therapeutisch Middel. Na het lezen van mijn boek Verhalen(f)luisteren, heeft Barbara mij uitgenodigd om een gastblog te schrijven. Te lezen via haar website, en hieronder.
Verslag van een praktisch filosofische individuele sessie.
We zijn allemaal schatzoekers.
En als een soort reflex, zoeken we vaak (te) ver.
Vreugde en verdriet verschijnen samen.
Een eenmalig inkijkje bij een individuele sessie.
Het boek met alle antwoorden… achteraf bezien verwachtte ik daar nèt iets te veel van.
Een bibliotheek is als een laboratorium van een alchemist – het staat boordevol middelen voor de meest uiteenlopende doelen. Bij de alchemist zijn het drankjes en zalfjes, in een bibliotheek zijn het verhaalelementen. Met allebei kan je magische resultaten boeken.
Deze keer toon ik je een behoorlijk krachtig middel: toveren met tijd.
Waarom verhalen ons mens maken.
Deze keer niet een heel verhaal, maar een fragment onder de loep.
Een fragment uit Pinocchio.
Strakke kaders hoeven niet te knellen. Soms zelfs integendeel.