Op deze pagina vind je (in mijn ogen) klassiekers op filmgebied.
Ik zal erbij schrijven waar je op kan letten, zodat deze films je daadwerkelijk kunnen helpen gerichter naar verhalen en hun opbouw te kijken.


12 Angry Men (1957)
In deze film volgen we een jury van 12 mannen, die moeten beslissen of een 18-jarige jongen schuldig is aan de moord op zijn vader of niet.
De uitkomst moet unaniem zijn. Go.

Je ziet bijzonder interessante groepsdynamische processen, zoals de reflex dat de meerderheid altijd gelijk heeft. Elke Wiss, praktisch filosoof, heeft hier een heel boeiende blog over geschreven. 

Visual storytelling
Je zal zien dat de film zich vrijwel geheel in dezelfde ruimte afspeelt. En dan verwacht je misschien dat dit snel saai wordt. Het tegendeel is waar. Als kijker word je in het verhaal gezogen en dit komt mede door een knap staaltje visuele storytelling van regisseur Sidney Lumet. 
In het begin zijn de camerashots wijd; je hebt overzicht, je ziet zowel de 12 juryleden als de ruimte waarin zij zich bevinden. Gaandeweg versmallen de shots. Het mooie is dat je dit als kijker niet bewust opmerkt (nu wellicht wel, omdat je het weet), je voelt enkel het effect dat het op je heeft: het doet de spanning toenemen. De mannen zitten elkaar dichter op de huid, staan meer onder druk en raken meer en meer geïrriteerd. 
Precies dit is wat verhalen horen te doen: ons laten meevoelen. Wanneer er geen urgentie is, staat er niets op het spel en interesseert het ons niet wat er gebeurt. Hier voelen we direct: er staat iets op het spel. 

Boodschap
Verder is de 18-jarige jongen die terecht staat niet de hoofdrolspeler. Hij komt niet aan het woord en minimaal in beeld. Het verhaal draait ook niet om hem. Hij is de kapstok waar het verhaal aan opgehangen wordt. 
Het verhaal draait om jurylid nummer 8, vertolkt door Henry Fonda. 
Waarom? Omdat hij degene is die ons het conflict toont, door als enige te stemmen dat de jongen niet schuldig is. Hij pleit niet eens dat de jongen daadwerkelijk onschuldig is, hij zegt enkel dat hij het niet weet. ‘It’s not easy to raise my hand and send a boy off to die without talking about it first.’

De andere mannen stemmen er (noodgedwongen en met tegenzin) mee in om het er dan over te hebben. 
Jurylid nummer 3 is degene die het langst tegengas blijft geven.